Marc Fiorentino is de meest vooraanstaande beurscommentator in Frankrijk.

De dubbelganger van Obama

Obama is veranderd, dat lijdt geen twijfel. De man die wij sinds enkele dagen zien, heeft niets meer te maken met de Barack Obama Carter van 2009. Maakt hij soms gebruik van dubbelgangers, net zoals Saddam Hussein dat deed? Kunnen we spreken van een keerpunt in de houding van Barack Obama?

Ze hebben ons een andere kleine Barack gegeven. Dit is niet meer dezelfde man. Hij heeft waarschijnlijk de Raaf en de Vos opnieuw gelezen en eindelijk ontdekt dat de vleiers die hem complimenteren met zijn status van Messias en kwelen over de populairste man ter wereld alleen maar uit zijn op hun eigen gewin. Daar heeft hij een jaar voor nodig gehad en vandaag heeft hij tegen zichzelf gezegd dat hij in dat gedrag niet meer zal terugvallen. Een jaar is uiteindelijk maar kort en alles is nog mogelijk. Hij heeft sinds dit jaar op bijna alle fronten een koerswijziging van 180 graden gemaakt. Na de uitgestoken hand is dan nu het uur aangebroken dat er klappen worden uitgedeeld. Aan de banken. Aan China. Aan Iran. Aan het Congres.

Vanwaar deze verandering?
Deze wake up call, dit ruwe ontwaken, kwam in de vorm van de overwinning van Scott Brown. Dit was een vernederende persoonlijke nederlaag voor Obama, die dit heeft beleefd als een belediging voor de nagedachtenis van Ted Kennedy. Obama begonnen te beseffen dat Wall Street, met de hulp van haar bestuursleden – waaronder minister van Financiën Tim Geithner – hem bespotte met de obscene bonussen. Hij merkte dat China of Rusland een hardere toon begonnen aan te slaan, zodat hij concessies zou doen. Hij merkte dat ook hij slachtoffer was van het Sarkozy-syndroom: president van de wereld willen zijn, terwijl hij was gekozen voor het oplossen van nationale problemen, zoals de werkeloosheid.

Kan hij echt iets doen? Er is al veel gezegd over de macht van het Congres en de lobbyisten
Yes he can. Zijn staat van genade is nog niet voorbij en hij heeft nog enkele maanden om op te treden. Voor hem betekent dat afstand nemen van het softe imago van Jimmy Carter en een democratische Reagan worden, met de economie als prioriteit. Hij zal minder paraderen in het buitenland. Dat heeft men kunnen zien met de afzegging van zijn komst naar de door Spanje georganiseerde top. Hij zal zich harder opstellen in de relaties met de traditionele vijanden van de Verenigde Staten en hij zal het geld pakken daar waar hij het vindt. Ik zweer u dat ik nooit aan de collectieve hysterie rondom Barack Obama I heb meegedaan, maar ik begin Barack Obama II van 2010 te waarderen.